#727257 03.07.2011 20:14:10
Sygnały alarmowe
Czasami trudno jest odróżnić złe samopoczucie o podłożu fizjologicznym od dyskomfortu psychicznego oraz określić moment, w którym należałoby się zwrócić o pomoc specjalisty. W niektórych przypadkach są to subiektywne odczucia pacjenta, niezauważalne dla rodziny i bliskich, w innych - poważne zaburzenia oczywiste dla otoczenia, ale nieuświadomione sobie przez chorego. Istnieją jednak w zachowaniu ludzkim pewne sygnały alarmowe, które powinny skłonić do wizyty u lekarza rodzinnego w celu otrzymania porady i - być może - skierowania na specjalistyczne badania.
Osoby, które cierpią na zaburzenie psychiczne lub emocjonalne, mogą:
1) czuć się całymi dniami lub tygodniami smutne i przygnębione bez szczególnego powodu oraz mieć problemy z pozbyciem się tego stanu emocjonalnego;
2) stracić zainteresowanie wykonywaniem czynności uznanych obiektywnie za przyjemne;
3) mieć problemy ze snem (trudności z zasypianiem, częste przebudzenia w nocy lub wcześnie rano) i z łaknieniem;
4) stracić zainteresowanie seksem i mieć problemy w tej sferze życia;
5) ciągle czuć się zmęczone, niezależnie od rodzaju wykonywanych czynności;
6) odczuwać dolegliwości fizyczne, które nie mają podstaw medycznych lub okazują się nieuleczalne;
7) nadużywać alkoholu lub leków oraz stosować niedozwolone substancje;
8) oddawać się zachowaniom destrukcyjnym, takim jak niebezpieczne rozrywki lub gry hazardowe;
9) mieć częste wahania nastrojów (np. w ciągu tego samego dnia); być podirytowane, nerwowe i wzburzone oraz doświadczać ciągłych napięć w relacjach z rodziną, przyjaciółmi lub współpracownikami;
10) doświadczać nagłych ataków paniki lub strachu;
11) czuć się bezsilnymi i zrozpaczonymi lub mieć poczucie utraty kontroli nad własnym życiem;
12) myśleć, że śmierć byłaby dla nich oraz innych osób wyzwoleniem (również bez ustalenia precyzyjnego planu samobójczego);
13) być rozkojarzone lub mieć trudności ze skoncentrowaniem się i z logicznym myśleniem;
14) być bardzo podejrzliwe i obawiać się, że ktoś chce im wyrządzić krzywdę;
15) widzieć lub słyszeć rzeczy, które w rzeczywistości nie istnieją;
16) kierować się sztywnymi założeniami, od których nie mogą się uwolnić, a które opierają się jakiejkolwiek racjonalnej argumentacji;
17) grozić gwałtownymi czynami i być agresywne dla samych siebie lub innych osób.
Czasami trudno jest odróżnić złe samopoczucie o podłożu fizjologicznym od dyskomfortu psychicznego oraz określić moment, w którym należałoby się zwrócić o pomoc specjalisty. W niektórych przypadkach są to subiektywne odczucia pacjenta, niezauważalne dla rodziny i bliskich, w innych - poważne zaburzenia oczywiste dla otoczenia, ale nieuświadomione sobie przez chorego. Istnieją jednak w zachowaniu ludzkim pewne sygnały alarmowe, które powinny skłonić do wizyty u lekarza rodzinnego w celu otrzymania porady i - być może - skierowania na specjalistyczne badania.
Osoby, które cierpią na zaburzenie psychiczne lub emocjonalne, mogą:
1) czuć się całymi dniami lub tygodniami smutne i przygnębione bez szczególnego powodu oraz mieć problemy z pozbyciem się tego stanu emocjonalnego;
2) stracić zainteresowanie wykonywaniem czynności uznanych obiektywnie za przyjemne;
3) mieć problemy ze snem (trudności z zasypianiem, częste przebudzenia w nocy lub wcześnie rano) i z łaknieniem;
4) stracić zainteresowanie seksem i mieć problemy w tej sferze życia;
5) ciągle czuć się zmęczone, niezależnie od rodzaju wykonywanych czynności;
6) odczuwać dolegliwości fizyczne, które nie mają podstaw medycznych lub okazują się nieuleczalne;
7) nadużywać alkoholu lub leków oraz stosować niedozwolone substancje;
8) oddawać się zachowaniom destrukcyjnym, takim jak niebezpieczne rozrywki lub gry hazardowe;
9) mieć częste wahania nastrojów (np. w ciągu tego samego dnia); być podirytowane, nerwowe i wzburzone oraz doświadczać ciągłych napięć w relacjach z rodziną, przyjaciółmi lub współpracownikami;
10) doświadczać nagłych ataków paniki lub strachu;
11) czuć się bezsilnymi i zrozpaczonymi lub mieć poczucie utraty kontroli nad własnym życiem;
12) myśleć, że śmierć byłaby dla nich oraz innych osób wyzwoleniem (również bez ustalenia precyzyjnego planu samobójczego);
13) być rozkojarzone lub mieć trudności ze skoncentrowaniem się i z logicznym myśleniem;
14) być bardzo podejrzliwe i obawiać się, że ktoś chce im wyrządzić krzywdę;
15) widzieć lub słyszeć rzeczy, które w rzeczywistości nie istnieją;
16) kierować się sztywnymi założeniami, od których nie mogą się uwolnić, a które opierają się jakiejkolwiek racjonalnej argumentacji;
17) grozić gwałtownymi czynami i być agresywne dla samych siebie lub innych osób.